St. Moritz... een dorp op 1800m hoogte in de prachtige bergen van Zwitserland. In de winter een jetset skioord voor de rijkere mensen op deze wereld. In de zomer een kuuroord voor toeristen die deze bijzondere plek willen toevoegen aan hun lijstje. En dan heb ik het vooral over de Japanners, met fotocamera in de aanslag, welke in vele getale aanwezig zijn op deze bijzondere plek der aarde.

1800 meter dus, dat betekent ijle lucht en moeite met ademhaling bij de minste of geringste inspanning. Vroeger kwam ik maar één keer per jaar op deze grote hoogte boven zee niveau. Dat was op de jaarlijkse wintersportvakantie van huize Wüst. Dan werden de latten onder gebonden en werd van de vers gevallen sneeuw van de avond ervoor optimaal genoten van heerlijke ski afdalingen naar beneden. Maar sinds ik, ongeveer 4,5 jaar geleden, mijn intrede heb gemaakt bij de TVM Schaatsploeg betekent 1800m hoogte dus voor mij in plaats van heerlijk skiën ook hard trainen.

Het bijzondere van St. Moritz is dat je op hoogte vlak kunt fietsen, maar dat je ook de beschikking hebt over een atletiekbaan, krachthonk en shorttrackbaan. Je kunt dus al je trainingsvormen trainen en dat betekent ook afzien. Naast dat je in St. Moritz mooi vlak kan fietsen, wat deze plek uniek maakt, kun je uiteraard ook je grenzen opzoeken en zwaar afzien bergopwaarts. Enkele van deze killers zijn genaamd: Abula, Julier, Malojapass, Fluela. Ovaspinn, Berninapass. Kortom, genoeg bergen om jezelf zwaar in het rood te fietsen.

Als je eenmaal bezig bent zo´n grote steile jongen op te fietsen dan denk je vaak maar aan een ding... boven komen! Dat is het uiteindelijke doel en hoe dat dan gebeurd doet er vaak niet toe, boven komen zal ik! Op slechte dagen, ja die heb ik ook, denk ik gemiddeld een keer of twee tijdens zo'n beklimming waarom deze martel gang? Ik kan ook gewoon in de berm gaan zitten en genieten van het uitzicht. Of omdraaien en genieten van de druk die van mijn benen af is en de zwaartekracht zijn werk laten doen om rustig af te dalen. Maar gelukkig duurt deze mentale inzinking vaak slechts enkele nutteloze seconden en ben ik weer daar waar ik zijn moet... koste of ‘kotsen' wat kost boven komen op die verraderlijke kuitenbijters.

Ja, je vervloekt ze af en toe. Maar eenmaal boven is het de voldoening wat heerst en lijkt het alsof alle inspanning en pijn weer tot het verleden behoren. Wat dan slechts nog rest zijn de heroïsche verhalen en herinneringen. Dat maakt de bergen zo uniek, want zeg nou zelf, wie praat er nog na over een intensieve duurtraining op zomaar een weg tussen Heerenveen en Wolvega? Nee, het zijn deze heuvels die blijven hangen in het geheugen. Die maken dat je koste wat kost boven wilt komen. Weet je nog? Toen het zo sneeuwde en we in onze korte broek en korte mouwen omhoog klommen? Steenkoud dat het was, we leken wel gek! Deze en nog vele andere anekdotes zijn het dus die de bergen de bergen maken, een mooie plek voor de eenzame fietser om af te zien in zijn strijd om boven te komen.

Naast alle inspanningen die we leveren: fietsen, schaatsplanken, sprinttrainingen, shorttrack en krachttraining, zijn ook de sociale koffie momentjes heilig in de TVM Schaatsploeg. Dit begint meestal na onze ochtendtraining, we settelen ons dan met een Espresso, Cappuccino of  Latte met de ploeg in de zon en praten over de laatste actualiteiten. Ons tweede koffie momentje is dan zo rond een uurtje of drie: even wakker worden voor de tweede training van de dag. En natuurlijk weer aan de koffie na het avondeten. Ja, het is best een heel sociaal gebeuren in zo'n ploeg!

St. Moritz dus,een bijzondere plek in de bergen.  Daar waar je met een Volvo eigenlijk niet meer meetelt. Daar waar het crescendo luidt: zien en gezien worden. Daar waar je de meest bizarre dromen op hoogte hebt. Maar vooral daar waar topsporters elkaar ontmoeten en waar een gigantisch sportklimaat heerst, zodat optimaal getraind kan worden. Na 5 jaar St. Moritz kan ik me haast niet meer voorstellen dat ik het een zomer zonder haar moet doen. Ik houd van de topsportatmosfeer en het adembenemende uitzicht van die mooie bergen en meren. Maar nu eerst weer een trainingsbezoekje aan het Italiaanse Gardameer en dan vervolgens een winter heel hard schaatsen!

St. Moritz... tot volgend jaar!

Liefs,
Ireen