Hallo allemaal,

Komende zaterdag schaats ik het eerste wedstrijdje van het seizoen. Een 500 en een 1000 meter. Ook al vind ik het best spannend en zal ik zaterdagochtend heus zenuwachtig zijn; ik ga er blanco aan beginnen. Zonder richttijd, zonder verwachtingen.
Die had ik normaal wel. En dat verwachtingspatroon was dan weer zo hoog dat mijn tijden bijna niet anders dan tegen konden vallen. Ik ben immers een slow starter, heb nog nooit snelle tijden aan het begin van het seizoen gereden. Nu zie ik het echt als dat wat het is: een trainingswedstrijd. Wat er ook uit komt, ik moet er mee dealen. En ik weet dat ik in de loop van het seizoen alleen maar harder ga schaatsen. Dat heb ik al heel wat keren bewezen.
Dat ik nu voor het eerst er zo tegen aan kijk, komt vanuit mezelf. Niet gek als je twee jaar minder gepresteerd hebt, dan ga je vanzelf anders over de dingen nadenken! Net zoals ik na het zware trainingskamp in Sankt Moritz uitgebreid rust heb genomen, waar ik anders weer in mijn oude fout van door blijven trainen zou zijn gevallen.
In het kamp in Torbole heb ik aangepast getraind, daarna heb ik thuis de wekker een week niet meer gezet. Ik heb nachten gemaakt van elf, dertien uur, heb mijn vermoeide lijf alle rust gegeven die het nodig had. En het heeft gewerkt! Ik voel me weer super, en ook op het ijs gaat het heel lekker. Het is een gevoel dat ik al twee jaar niet meer gehad heb: wat ik in mijn hoofd heb, kunnen mijn benen uitvoeren.
En natuurlijk geeft dat gevoel geen enkele garantie voor eventuele tijden die ik zaterdag kan neerzetten, maar daar gaat het ook niet om. Er hangt niks van die wedstrijd af, waarom zou ik me er dan druk om maken? Om het berichtje dat in de krant verschijnt met daarin de tijden van zo'n wedstrijd? Nee hoor. Dat is niks vergeleken met wat er gebeurt als je in een World Cup slecht rijdt: een levensgrote foto met een uitgebreid verhaal over hoe slecht het allemaal wel niet was.
Gelukkig heb ik fans die me een hart onder de riem steken als het minder gaat. Met mailtjes, of brieven. Dat vind ik bijzonder, dat doet me echt wel wat. Laatst ontmoette ik zo iemand, op zomaar een maandagochtend in Thialf. Ze was een jaar of twintig en vertelde dat ik haar leven gered had. Totaal overrompeld vroeg ik hoe dat zo kwam. Ze legde me uit dat ze heel erg gepest werd en ze door mijn gouden medaille tijdens de Olympische Spelen in Turijn enorm veel kracht in zichzelf gevonden had. Simpelweg omdat ik zo puur en enthousiast op haar overgekomen was.
Het ontroert me als mensen, fans, zulke verhalen tegen me vertellen. Of als ze me het in een brief schrijven. Tegelijkertijd vind ik het bizar dat ik blijkbaar voor sommigen iets beteken. Want ik vind niet dat wat ik doe zo ontzettend belangrijk is, en ja, eigenlijk schaats ik voor mezelf.
Daarom zie mezelf niet als held. Helden zijn mensen die iets doen voor een ander; zoals een tante van mij die haar nier aan mijn oom heeft gegeven. Het enige dat ik probeer te doen is zo hard mogelijk schaatsen. Te beginnen met zaterdag.

Liefs,
Ireen